『 Secret Garden 』

แฮ่ แอบมา HBD ท่านปู่โดโกค่ะ ไหนๆวันนี้ก็วันเกิดทั้งทีเลยขอลงฟิคปู่ย่าซะหน่อย หุหุ

กลิ่นเหม็นไหม้เล็กน้อยเพราะเผากันสดๆค่ะ 555+

เพิ่งหัดแต่งเป็นเรื่องแรก มีอะไรติชมได้ค่า

Fanfic Saint Seiya: Dohko x Shion

Rate: PG-13

=The unforgettable memory =

"ขอให้มีความสุขมากๆนะ โดโก...."

เสียงหนึ่งแว่วขึ้นในห้วงคำนึงของชายชรา ผู้ที่มักนั่งอยู่ริมน้ำตกแห่งยอดเขาโกโรโฮ สถานที่ที่เขายึดเป็นที่พักพิงมากว่าสองร้อยปี

"ใครกันนะที่เป็นผู้กล่าวคำอวยพรแก่เรา...."

ผู้เฒ่าขบคิดเพื่อย้อนทวนความทรงจำในอดีตเพื่อค้นหาคำตอบว่าใครกันที่เป็น ผู้พูดกับเขา มันช่างเป็นถ้อยคำที่ชวนให้คิดถึงเสียนี่กระไร แค่เพียงนึกก็รู้สึกอิ่มเอมจับจิตอย่างบอกไม่ถูกแต่ขณะเดียวกันก็ทำให้ รู้สึกโหวงเหวงและใจหาย ผู้ใดกันนะที่เป็นคนมอบถ้อยคำที่ติดตรึงอยู่ในสังขารที่คงอยู่มานานกว่าสอง ร้อยปีเช่นนี้ ชายชรายังคงค้นหาคำตอบต่อไป

"เฒ่า....ท่านผู้เฒ่าครับ ท่านผู้เฒ่า...."

เสียงหนึ่งดังขึ้น ปลุกให้ชายชราหลุดจากห้วงความคิด เมื่อแหงนหน้ามองไปตามต้นเสียงก็พบว่าเจ้าของเสียงมิใช่ใครอื่นไกล หากแต่เป็นศิษย์เอกเพียงคนเดียวของเขา มังกรหนุ่ม ชิริว บรอนซ์เซนต์ผู้ทำหน้าที่ไม่ขาดตกบกพร่อง เปี่ยมไปด้วยน้ำใจและให้ความสำคัญต่อมิตรภาพอย่างยิ่ง ไม่ผิดไปจากเขาเลย ศิษย์อาจารย์ไม่ต่างกันจริงๆ เมื่อคิดได้เช่นนี้ ชายชราเองก็อดที่จะหัวเราะเบาๆกับตนเองไม่ได้

"ท่านผู้เฒ่ามีอะไรหรือครับ ถึงได้หัวเราะออกมา...." มังกรหนุ่มถามอย่างสงสัย

"ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่เจ้าล่ะมีอะไรหรือ ชิริว..." ผู้เป็นอาจารย์เป็นฝ่ายถามกลับบ้าง

"อ่อ คือว่าวันนี้เป็นวันเกิดของท่านผู้เฒ่านี่ครับ ข้ากับชุนเรย์ก็เลยอยากจะมาอวยพรท่านนะครับ" ผู้เป็นศิษย์รีบตอบในทันที

"หา ?" ผู้เฒ่าร้องเสียงหลงเมื่อได้ยินคำตอบที่ได้รับ

"อ้าว ท่านลืมจริงๆด้วยสินะครับ" คราวนี้เป็นฝ่ายมังกรหนุ่มเองที่แอบหัวเราะกับตนเอง

"ข้ากับชุนเรย์ขอให้ท่านผู้เฒ่ามีสุขภาพที่แข็งแรง อายุมั่นขวัญยืน มีความสุขตลอดไปครับ" ชิริวอวยพรแด่อาจารย์ผู้เปรียบเสมือนพ่อแท้ๆของเขา

"วันนี้ข้าได้เตรียมอาหารมือพิเศษไว้เพื่อท่านผู้เฒ่าเลยนะคะ หวังว่าคงจะถูกปากท่านบ้าง" ชุนเรย์เสริม

"ขอบใจพวกเจ้าทั้งสองคนมากนะ เดี๋ยวข้าขอนั่งตรงนี้ชมธรรมชาติแห่งหุบเขาโกโรโฮนี้อีกซักพักแล้วจะตามพวกเจ้าเข้าบ้านไป" ท่านผู้เฒ่าบอกกับทั้งสอง

"นั่นสินะ ในที่สุดวันนี้ก็วนมาจนครบรอบอีกจนได้ แต่ว่า.....ปีนี้ก็ไม่มีเจ้าอีกแล้วนะ......"

ต้องขอบคุณเด็กทั้งสองที่ทำให้เขานึกออกแล้วว่าเจ้าของคำพูดนั้นคือใคร เนิ่นนานเท่าใดแล้วนะที่ไม่ได้พบกันทว่ายังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำมิเคยเสื่อมคลาย โกล์ดเซนต์ประจำราศีเมษ ชิออน

................................

.......................

.............

....

"โก....โดโกตื่นได้แล้ว.....โดโกตื่นเร็วสิ..." เสียงทุ้มนุ่มหูของชายหนุ่มดังขึ้น

"หืม.....มีธุระอันใดหรือ ชิออน" โกลด์เซนต์ประจำราศีตุลย์ตอบทั้งๆที่ยังงัวเงีย

"เจ้านั่นแหล่ะ ทำไมมานอนกลางวันอยู่ในที่แบบนี้ล่ะ ข้าล่ะตามหาเจ้าตั้งนาน เห็นเจ้าไม่ได้เข้าฝึกข้าเลยเกรงว่าเจ้าจะไม่สบายที่แท้ก็มานอนแผ่อยู่ที่ นี่นั่นเอง" ชิออนบ่นกลับเนื่องด้วยเดินตามหาเพื่อนสนิทผู้นี้มาเป็นเวลานาน

"ก็ที่นี่อากาศดีนี่นา สายลมก็พัดผ่านเย็นสบายดี แถมยังเห็นทิวทัศน์สวยๆอีก ตอนแรกข้าก็คิดว่าจะมานั่งชมธรรมชาติ สัมผัสกับสายลมแห่งนี้ซักพักค่อยกลับ แต่อากาศมันดีเกินไป ท้องฟ้าก็โปร่งสบายเป็นใจให้ข้าเผลองีบหลับน่ะ ขอโทษที่ทำให้เจ้าเป็นห่วงนะ ฮะฮะ"

โดโกตอบพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง ซึ่งนั่นไม่ได้ทำให้คู่สนทนารู้สึกผ่อนคลายความเคืองลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับเป็นการกระตุ้นความน่าหมั่นไส้เสียมากกว่า กระนั้นเลยโกลด์เซนต์แห่งราศีเมษก็หาได้โกรธเพื่อนของเขาแต่อย่างใด เนื่องด้วยรู้จักนิสัยของเพื่อนร่วมรุ่นผู้นี้เป็นอย่างดี

"ว่าแต่เจ้าตามหาข้าเพราะธุระอันใดหรือ ชิออน" โดโกถามเพราะฉุกคิดได้ว่าคงไม่มีใครเดินตามหาใครทั้งๆที่ไม่มีธุระจะคุยด้วยหรอก

"อ่อ.... ข้าจะถามว่าคืนนี้เจ้าว่างรึเปล่าน่ะ โดโก"

"คืนนี้หรือ ว่างสิ มีเรื่องเดือดร้อนอะไรรึเปล่า ชิออน" ชายหนุ่มหน้าตาคมเข้มถามด้วยความเป็นห่วงเพราะโกลด์เซนต์ผู้นี้ชอบเก็บเรื่องอะไรต่อมิอะไรไปคิดเพียงคนเดียว ไม่ยอมบอกใครเสมอๆ ซึ่งนั่นทำให้คนใกล้ชิดอย่างเขาอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้

"ข้าไม่มีเรื่องเดือดร้อนหรอก โดโก ไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอก ได้ยินเจ้าตอบมาแบบนี้ข้าก็ดีใจ ถ้าเจ้าว่างคืนนี้มาเจอกันที่นี่ละกัน ข้าจะรอนะ งั้นข้าขอตัวก่อน" ร่างสูงกล่าวพร้อมกับเดินจากเพื่อนของตนมาอย่างรวดเร็ว

"ดะ....เดี๋ยวสิ......." ยังไม่ทันที่จะกล่าวจบ โกลด์เซนต์แห่งราศีเมษก็เดินหายลับตาไปแล้ว

"ชิ......ไอ้เจ้าแกะบ้า เจ้าไม่รู้รึไงกันนะว่าวันนี้เป็นวันอะไร......." ชายหนุ่มบ่นพึมพำกับตนเองอย่างคนน้อยใจ

ทั้งที่วันนี้เป็นวันเกิดของเขาแท้ๆ แต่แกะเพื่อนรักกลับไม่มีทีท่าสนใจหรือทำท่าจะรู้เลยว่าวันนี้เป็นวันสำคัญ ของเขา ไม่มีแม้แต่คำอวยพรใดๆ ชายหนุ่มอดคิดตัดพ้อไม่ได้ที่เสียแรงเป็นเพื่อนกันมานานทำไมกับแค่วันเกิด ของเขากลับจำไม่ได้ ใจนึงอยากจะแกล้งประชดให้รู้ดำรู้แดงกันไปเลยว่าเขาเองก็น้อยใจเป็น แต่อีกใจก็ไม่อยากทำด้วยคิดว่าเป็นบุรุษจะมาทำตัวแง่งอนแบบอิสตรีคงไม่น่าดู อีกอย่างแกะเพื่อนรักก็เป็นชายชาตินักรบแห่งเผ่าจามิลคงไม่เสียเวลามาทำ เรื่องละเอียดอ่อนอย่างเช่นการอวยพรวันเกิดแบบเซอร์ไพรส์ให้กับเขาหรอก เมื่อคิดได้ดังนี้ชายหนุ่มจึงเดินกลับวิหารไปพักผ่อนเพื่อรอให้ถึงเวลานัด แต่โดยดี

"อ้าว มาแล้วหรือโดโก ข้านึกว่าเจ้าจะนอนเพลินจนลืมนัดของข้าซะอีก" ชายหนุ่มผมสีเขียวชอุ่มทักเพื่อนรักแกมหยอกอย่างสนุกสนาน

"ก็ต้องมาแน่นอนสิ ข้าเป็นคนรักษาสัญญานะ เจ้าก็รู้ดีนี่นา ชิออน" โดโกตอบระคนหัวเราะให้แก่เพื่อนรัก ผู้ที่ตอนนี้ก็มีใบหน้าเปื้อนยิ้มไม่ต่างจากเขา

"เจ้ามาก็ดีแล้วล่ะ ถ้าเจ้าไม่มาสิ่งที่ข้าเตรียมไว้คงเสียเปล่า...." เสียงของชายหนุ่มเบาลงราวกับรำพึงกับตนเอง

"เจ้าว่าอะไรนะ ชิออน?" โดโกถามเพราะเสียงของเพื่อนนั้นช่างเบาเสียเหลือเกินจนเขาแทบไม่ได้ยิน

"เปล่า ไม่มีอะไรหรอก ข้าเห็นว่าที่นี่บรรยากาศดี ทิวทัศน์สวยงาม แถมคืนนี้ฟ้ายังเปิดอีก เหมาะแก่การชมจันทร์ยิ่งนัก ข้าเลยอยากชวนเจ้ามานั่งชมเป็นเพื่อน ผ่อนคลายจากหน้าที่ในช่วงกลางวัน" ชายหนุ่มผู้เป็นเพื่อนสนิทรีบตอบ

"อ่า จริงด้วยสินะ คืนนี้ฟ้าเปิดเห็นพระจันทร์ชัดดี เป็นความคิดที่ดีไม่เลวเลยนะ ชิออน" โกลด์เซนต์ผู้ถูกเชิญกล่าวอย่างเห็นด้วย

"จริงสิ โดโก ข้ามีชุดอยากให้เจ้าเปลี่ยนด้วยนะ" ชิออนพูดพร้อมกับยื่นเสื้อผ้าชุดหนึ่งให้กับโดโก

"เอ๋? นี่มันชุดของแดนอาทิตย์อุทัยนี่นา เจ้าไปได้มาจากไหนล่ะเนี่ย ชิออน?" ชายหนุ่มถามด้วยความสงสัย

"ข้าจะได้มาจากไหนไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญเจ้ารีบใส่ยูคาตะนี่แล้วมานั่งชมจันทร์ดีกว่านะ" ชิออนพูดตัดบท

"แล้วเจ้าจะให้ข้าใส่เพียงคนเดียวหรือ?"  โดโกถามอย่างสงสัยเพราะอดรนทนไม่ได้กับการกระทำแปลกๆของเพื่อนสนิท

"ข้าก็มีอีกชุดนี่ไง ยังมีคำถามอะไรอีกไหม ถ้าไม่มีก็รีบเปลี่ยนซะจะได้ชมจันทร์กันซักที" ชิออนสำทับ

ท้องนภายามราตรีที่ไร้เมฆหมอกมาบดบัง เผยให้ดวงจันทร์ได้อวดโฉมอันงดงามอย่างเต็มที่ แสงนวลรอบดวงจันทร์ช่างนวลละออผ่องอำไพทำให้ผู้ใดที่ได้พบเห็นต้องชื่นชมกับ ความงามของหล่อนอย่างไม่อาจละสายตาได้ ทว่าก็มีสายตาอีกหนึ่งคู่ที่ไม่หลงไปกับความงามของดวงจันทร์ ดวงตาของเขาจับจ้องแต่เพียงเพื่อนผู้นั่งอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มผู้มีนัตย์สีแอเมทิสที่ดูลึกลับยามสบตา ผู้ที่เขาเห็นว่างดงามกว่าดวงจันทร์ ณ ขณะนั้น

"โก....โดโก....โดโก" เสียงเรียกปลุกให้เขาหลุดจากภวังค์

"เอาแต่จ้องหน้าข้าอยู่ได้ ข้าชวนเจ้ามาชมจันทร์นะไม่ใช่มาจ้องหน้าข้า! เอานี่ ชาอู่หลงอุ่นๆ จะได้ช่วยให้รู้สึกอุ่นขึ้น" ชิออนว่าพลางส่งถ้วยชาให้

"ขอบใจนะ ชาอู่หลงนี่กลิ่นหอมดีจริงๆ ได้กลิ่นแล้วชวนให้คิดถึงบ้านเกิดเสียจริง" ชายหนุ่มยื่นมืออกไปรับถ้วยชาพร้อมกับยกขึ้นมาดื่มอึกใหญ่

"คืนนี้ดวงจันทร์ช่างงามนัก เจ้าว่างั้นไหม โดโก?"

"นั่นสินะ ดวงจันทร์ช่างงดงามเสียจริง ขอบใจเจ้ามากที่ชวนข้ามานั่งชมด้วยกัน เพียงแต่....."

"เพียงแต่อะไรรึ โดโก?" ร่างสูงเอ่ยถาม

"ไม่มีอะไรหรอก ฮะฮะ..." โดโกแค่นหัวเราะออกมากลบเกลื่อนคำพูดที่ตนได้พูดไว้

มันคงจะเป็นวันที่วิเศษมากหากว่าแกะเพื่อนรักไม่ลืมวันเกิดของเขา มันคงจะดีกว่านี้ถ้าเขาได้ยินคำอวยพรจากเพื่อนคนนี้แม้จะไม่มีของขวัญก็ไม่เป็นไร แค่ได้ยินคำอวยพรจากชิออนเท่านั้นก็พอแล้วที่เขาต้องการ แต่ดูเหมือนว่าสิ่งเหล่านั้นคงจะไม่มีทางเป็นไปได้ ก็ในเมื่อชิออนจำวันเกิดของเขาไม่ได้.....

"นี่ก็ดึกมากแล้ว เห็นทีข้าคงจะต้องขอตัวก่อนล่ะ ชิออน" โดโกเอ่ยออกมา เห็นทีการกลับวิหารไม่เห็นหน้าชิออนคงจะดีเสียกว่า อย่างน้อยเขาก็คงจะได้ไม่รู้สึกน้อยใจแบบนี้

"เดี๋ยวสิ โดโก! ข้ายังไม่ได้ให้ของขวัญวันเกิดเจ้าเลยนะ!"

สิ้นเสียงของแกะเพื่อนรัก ชายหนุ่มถึงกับตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ ชิออนจำวันเกิดของเขาได้ด้วยหรือนี่

"เจ้าว่าอะไรนะ ชิออน..." โดโกแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

"ข้าบอกว่าข้ายังไม่ได้ให้ของขวัญวันเกิดแก่เจ้าเลยนะ โดโก" ชิออนทวนคำพูดซ้ำให้เพื่อนรักได้ฟังอีกรอบเพื่อให้หายแคลงใจ

"ข้านึกว่าเจ้าลืมไปแล้วซะอีก..."

"บ้าน่ะ ข้าไม่มีทางลืมได้หรอก ในเมื่อวันนี้เป็นวันสำคัญของเจ้านี่นา" ชิออนตอบพร้อมกับรอยยิ้ม

"นี่ เป็นขนมชมจันทร์ที่ข้าทำเอง รูปร่างอาจจะดูแปลกๆไปบ้างแต่เรื่องรสชาติผ่านนะ ข้าลองชิมแล้ว...." ร่างสูงว่าพร้อมกับยื่นกล่องขนมให้ด้วยท่าทางเขินอายนิดๆ คงเป็นเรื่องยากสำหรับชายชาตินักรบที่จะหัดให้เข้าครัวทำอาหาร

"เจ้าทำเองหรือ ชิออน? จะกินได้ไหมเนี่ย? ฮะฮะ" ชายหนุ่มหัวเราะในท่าทีของเพื่อนรักที่เริ่มมีอาการบูดบึ้งเพราะโดนติเรื่องขนมที่ตนเองทำ

"ไม่อยากกินก็ไม่ต้องกินสิ จะเอาไปทำอะไรก็ตามใจเจ้าเถอะ ข้าถือว่าข้ามอบให้เจ้าแล้ว!" ชิออนประชดประชัน

"อ้าวแล้วกัน อย่าเพิ่งโกรธสิ ข้าล้อเล่นน่า ขอบใจเจ้ามากเลยนะ ชิออน ข้าดีใจจริงๆ" โดโกเอ่ยง้อ

"ว่าแต่ถ้าเจ้าไม่ลืมวันเกิดของข้า ทำไมเจ้าเพิ่งจะมามอบของให้ข้าเอาป่านนี้ล่ะ มันจะหมดวันอยู่แล้วนะ?" โกลด์เซนต์ประจำราศีตุลย์อดถามไม่ได้

"นั่นก็เพราะว่าข้าอยากเป็นคนสุดท้ายที่ได้พูดอวยพรเจ้าไงล่ะ โดโก....

生日快乐

(shengri kuaile)

ขอให้มีความสุขมากๆนะ โดโก" ร่างสูงอวยพร

นี่สินะคือสิ่งที่เขารอมาตลอดทั้งวัน เพียงแค่ได้ยินคำอวยพรจากชิออนเท่านี้เขาก็รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก คงไม่มีคำอวยพรไหนจากใครที่เขาอยากได้มากไปกว่าจากเพื่อนรักคนนี้

"ขอโทษนะโดโก ที่ข้าไม่อาจหาของขวัญให้เจ้าได้ดีกว่านี้....." ร่างสูงกล่าวเสียงอ่อย ทำให้โดโกอดยิ้มไปกับท่าทางหงอยๆของสหายผู้นี้ไม่ได้

"จริงๆแล้วแค่มีเจ้าอยู่เคียงข้างและคำอวยพรจากเจ้าก็เพียงพอ ข้าไม่ต้องการสิ่งอื่นใดอีกต่อไปแล้วล่ะ ชิออน...." ชายหนุ่มว่าพร้อมกับดึงร่างสูงเข้ามากอดแนบอก

"นะ...นี่...เจ้าทำบ้าอะไรน่ะ...." ชิออนโวยเมื่อถูกดึงเข้าไปกอดอย่างไม่ทันตั้งตัว

"ขออีกแค่ครู่เดียวน่า วันนี้วันเกิดของข้านะ ตามใจข้าหน่อยไม่ได้เชียวหรือ ชิออน?" โดโกออดอ้อนอย่างเจ้าเล่ห์ ทำให้ชายหนุ่มผมเขียวต้องใจอ่อนและอ่อนใจยอมตามใจเพื่อนผู้นี้ให้กอดต่อไป

"เจ้าตาชั่ง....บ้า......"

"ฮะฮะ ได้กอดแบบนี้ถึงโดนว่าว่าบ้าก็ยอมล่ะ ขอบใจเจ้ามากนะ ชิออน วันนี้เป็นที่ดีที่สุดที่ข้าเคยมีมาเลย ขอบใจเจ้าจริงๆ" ชายหนุ่มเอ่ยขอบคุณร่างในอ้อมกอดของตน

"อืม....ไม่เป็นไรข้ายินดี....." แกะในอ้อมกอดตอบเสียงเบา

................................

.......................

.............

....

แม้กาลเวลาจะผันผ่านไปเท่าใดความทรงจำนี้ก็ยังมิเคยเลือนรางไปจากโกลด์เซนต์ประจำราศีตุลย์ วันเกิดครานั้นเป็นความทรงจำที่เขาถือว่าเป็นความทรงจำที่ดีที่สุดและจะยังคงอยู่ในใจเขาไปตลอดกาล เพียงแค่นึกถึงก็อบอุ่นและอิ่มเอมในจิตใจ วันเกิดปีนี้ก็คงจะดีกว่านี้ถ้าโกลด์เซนต์ประจำราศีเมษยังคงอยู่ หากแต่ว่ามันคงไม่มีทางเป็นไปได้อีกต่อไปแล้วเพราะสหายผู้นี้ได้ด่วนจากเขาไปเสียก่อน ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้นการที่ได้หวนนึกถึงก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา โกลด์เซนต์แห่งราศีตุลย์ โดโก

"ท่านผู้เฒ่าครับ เชิญเข้ามาข้างในเถอะครับ เดี๋ยวอาหารที่ชุนเรย์เตรียมไว้จะเย็นชืดหมด" เสียงของชิริวดังขึ้น ช่วยดึงชายชราให้หลุดจากห้วงความคิด

"รู้แล้ว ข้ากำลังจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ ชิริว" ผู้เฒ่าตอบชายหนุ่มในขณะที่ยันกายขึ้นเพื่อจะเดินกลับเข้าที่พำนักตามเสียงเรียกของศิษย์รัก แม้ตอนนี้ชิออนจะไม่อยู่แต่เขาก็ยังมีชิริวและชุนเรย์เด็กสองคนที่เป็นเหมือนครอบครัวของเขานับแต่มาอยู่ที่เขาโกโรโฮแห่งนี้ อย่างน้อยเขาก็ยังมีคนที่คอยห่วงใยและพร้อมจะดูและเขาเสมอ....

-Fin-

จบแบบห้วนๆงี้เลย แหะๆ

/me วิ่งหลบเท้าแฟนปู่ย่า

ปล.เรื่องชุดยูคาตะเป็นความเสี้ยนส่วนตัวของหุยเองค่ะ อยากเห็นทั้งคู่ใส่จังเลยขอหยอดในฟิคละกัน :D