『 Secret Garden 』

สวัสดีค่ามาอัพแล้วค่า กลิ่นเหม็นไหม้อีกแล้ว แต่ยังไงก็พยายามแต่งจนเสร็จเพื่อป๋ามินะคะ

สุขสันต์วันเกิด มีความสุขมากๆนะคะป๋ามิโร ขอให้คงความหล่อ เท่ เทพและเป็นมหาเอสต่อไปค่า XD

= Warm Warm Winter =    

 

พฤศจิกายน เดือนแห่งการเริ่มต้นเหมันต์ฤดูของหลายๆประเทศทั่วโลก สายลมเย็นที่พัดผ่าน อากาศที่เริ่มแห้ง พืชพันธุ์ต่างเปลี่ยนสีจากสีเขียวชอุ่มเป็นสีน้ำตาลดูไร้ชีวิต สัตว์เล็กใหญ่พากันจำศีลเพื่อรอวันที่สีสันแห่งธรรมชาติจะกลับมา ตอนนี้คงต้องปล่อยให้ราชันย์หิมะและคู่ชีวิตได้ทำหน้าที่ดูแลสรรพสิ่งต่างๆให้ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ หลับไหลเข้าสู่ห้วงนิทราช่วงเวลาหนึ่งเพื่อรวบรวมแรงกายและแรงใจอันเปี่ยมล้นสำหรับการหมุนกงล้อแห่งชีวิตต่อไปหลังจากฤดูแห่งการพักผ่อนทำหน้าที่ของตนจบลง.....

อากาศเย็นได้เข้าปกคลุมทุกพื้นที่ของกรีซ ไม่เว้นแม้กระทั่งสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ของเหล่านักรบที่ยืนหยัดต่อสู้เคียงข้างองค์เทพีผู้ปราดเปรื่องเพื่อผดุงความรักและความยุติธรรม ขจัดภัยทั้งปวงไม่ให้กร้ำกรายต่อดาวเคราะห์สีฟ้าอันแสนงดงาม ที่นี่ "แซงค์ชัวรี" แห่งนี้ ราชันย์หิมะได้เข้ามาเยือนแล้ว

 

"อากาศเริ่มหนาวแล้วสินะ แย่จังเลย ฉันไม่ค่อยชอบอากาศหนาวๆซะด้วยสิ..." เสียงใสๆเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบของรุ่งอรุณแรกที่ราชันย์แห่งเหมันต์ฤดูมาเยือน

 

"งั้นก็แย่หน่อยนะ มิโร...นายคงต้องทนหนาวไปจนกว่าจะสิ้นเดือนกุมภาพันธ์ล่ะนะ หึหึ.."  เสียงใสกังวานอีกหนึ่งเสียงตอบแสดงความเห็นของตน

 

"ฮึ! ก็ฉันไม่ใช่นายนี่ คามิว ที่จะทนหนาวแบบขั้วโลกได้น่ะ!"  มิโรกล่าวพร้อมกับทำหน้างอใส่เพื่อนรักของเขา คามิว โกลด์เซนต์ประจำราศีกุมภ์ เด็กหนุ่มผู้สามารถสร้างไอเย็นอย่างศูนย์องศาสัมบูรณ์ได้ อากาศที่หนาวเย็นขึ้นเพียงแค่นี้คงไม่ระคายผิวหนังของคามิวเป็นแน่ มิโรยิ่งคิดก็ยิ่งเกิดอาการเจ็บใจอยู่เล็กๆ

 

"ฮะฮะ มันไม่ใช่เรื่องที่นายควรจะมางอนเลยนะ มิโร" คามิวเอ่ยระคนปนหัวเราะเพราะอดขำในท่าทีของเพื่อนร่วมรุ่นด้วยกันไม่ได้

 

"ถ้าอากาศมันเย็นก็มาวิ่งไปลานฝึกกันดีกว่านะ ร่างกายจะได้อุ่นขึ้นยังไงล่ะ" โกลด์เซนต์แห่งราศีกุมภ์แนะนำ

 

"เอางั้นก็ได้ ขืนไปถึงลานฝึกสายก็คงจะโดนพี่ซางะกับพี่ไอโอรอสดุอีกแน่ๆ" มิโรพูดอย่างไร้ทางเลือก

 

"ไปกันเถอะ! ใครไปถึงลานฝึกก่อนชนะนะ คามิว! รับรองเรื่องความเร็วฉันไม่แพ้นายแน่ๆ!" เด็กชายผมสีน้ำเงินสดใสกล่าวอย่างมั่นใจพร้อมกับออกวิ่งไปอย่างรวดเร็ว โดยทิ้งคู่สนทนาไว้เบื้องหลังด้วยคิดว่าใครออกตัวเร็วกว่าได้เปรียบ

 

"อะไรกัน! ขี้โกงนี่นา มิโร! รอก่อนสิ!"  คามิวไม่รอช้าที่จะวิ่งตามเพื่อนของตนไปในทันที

 

ณ ลานฝึกของนักรบรุ่นเยาว์

 

"แฮ่ก แฮ่ก เหนื่อยเป็นบ้าเลยแฮะ....." แมงป่องน้อยพูดพร้อมกับหอบอย่างเหนื่อยอ่อน

 

"ก็ใครใช้ในนายวิ่งแข่งแบบเอาเป็นเอาตายแบบนั้นกันล่ะ....มิโร...แฮ่กๆ"  คามิวบ่นทั้งที่ยังไม่หายเหนื่อย

 

"ฮะๆ แต่อย่างน้อยฉันก็มาถึงก่อนนายล่ะนะ คามิว" มิโรกล่าวอย่างพึงพอใจในชัยชนะของตน

 

"นั่นเพราะว่านายขี้โกงต่างหากล่ะ มิโร" โกลด์เซนต์ตัวน้อยแห่งราศีกุมภ์แทรกขึ้นอย่างไม่พอใจ

 

"งั้นคราวหน้า เรามาแข่งกันใหม่ไหมล่ะ?" เด็กน้อยผมสีน้ำเงินสดใสเอ่ยท้าทาย

 

"อย่าท้าฉันนะ มิโร" เด็กชายคู่กรณีรีบตอบทันควัน

 

ทันใดนั้นเองก็มีฝ่ามือใหญ่ๆวางลงบนหัวของเด็กชายทั้งสอง ทำให้ทั้งคู่หยุดการต่อล้อต่อเถียงในทันที เจ้าของฝ่ามือนั้นไม่ใช่ใครอื่น หากแต่เป็นโกลด์เซนต์รุ่นพี่ผู้แสนอารีย์ ซางะ โกลด์เซนต์ประจำราศีเมถุน

 

"หยุดเถียงกันได้แล้วล่ะนะ ทั้งคู่เลย" ซางะเอ่ยห้าม พร้อมกับลูบศีรษะของเด็กชายทั้งสองอย่างอ่อนโยน ด้วยความที่ทั้งเขาและไอโอรอสต่างก็อาวุโสกว่าโกลด์เซนต์คนอื่นๆ หน้าที่ในการดูแลโกลด์เซนต์รุ่นเยาว์จึงตกเป็นของทั้งคู่อย่างเสียไม่ได้ แต่กระนั้นทั้งซางะและไอโอรอสต่างก็มีความสุขที่ได้ดูแลน้องชายตัวน้อยๆ ผู้ที่ซักวันจะกลายเป็นนักรบที่สง่างาม

 

"ครับ พี่ซางะ" เด็กชายทั้งสองตอบรับทันที

 

"ถ้าหมดเรื่องแล้วก็มาเริ่มการฝึกของวันนี้เลยดีกว่านะ" โกลด์เซนต์รุ่นพี่ ไอโอรอสเอ่ยขึ้นอย่างร่าเริง

 

"ครับ!" เด็กชายตัวน้อยทั้งหลายตอบรับอย่างแข็งขัน

 

แม้จะเป็นการฝึกของเด็กน้อยรุ่นเยาว์ ทว่าการฝึกเพื่อเป็นเซนต์ให้ได้นั้นไม่ได้ง่ายเอาเสียเลย การฝึกนั้นหนักหนาและลำบากมากนัก จนบางทีแม้แต่ผู้ใหญ่เองก็อาจจะถอดใจเอาได้ง่ายๆ กระนั้นก็ตามโกลด์เซนต์รุ่นเยาว์ต่างก็พากเพียร ขยันมุมานะในการฝึกซ้อมทุกวันเรื่อยมาด้วยหวังว่าจะเป็นนักรบที่ดีในวันหนึ่ง ให้เหมือนกับรุ่นพี่ทั้งสองที่เป็นทั้งพี่ชายที่แสนดีและครูฝึกผู้เก่งกาจ การฝึกซ้อมเป็นไปอย่างทรหดทุกวันตั้งแต่รุ่งอรุณจนกระทั่งตะวันลับขอบฟ้า และวันนี้ก็เช่นเดียวกับทุกวันที่ผ่านพ้นไป

 

"เฮ้อ~~~ เหนื่อยจังเลย หมดแรงแล้วล่ะ...." มิโรพูดพร้อมกับลงไปนอนกองอยู่กับพื้นกลางลานฝึกที่เหลือตนเองเพียงแค่คนเดียว เด็กชายร่วมรุ่นคนอื่นต่างก็ทยอยเดินกลับวิหารกันหมดแล้วเนื่องจากดวงตะวันที่บอกลาท้องนภาเร็วกว่าปกติในช่วงฤดูหนาว

 

"นี่! มานอนตรงนี้ไม่ได้นะ มิโร เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอานะ" โกลด์เซนต์ผู้อารีย์ ซางะเอ่ยเตือนเด็กน้อยด้วยเกรงว่าเด็กชายจะไม่สบายเอาได้ หากนอนตากลมในช่วงพลบค่ำแห่งฤดูกาลที่ราชัยน์หิมะมาเยือนเช่นนี้

 

"ก็ผมหมดแรง ลุกไม่ไหวแล้วล่ะครับ พี่ซางะ" เด็กชายตัวน้อยเจ้าของดวงตาสีฟ้าครามสดใสตอบกลับอย่างเหนื่อยอ่อน

 

"ช่วยไม่ได้นะ งั้นพี่จะอุ้มเราขึ้นหลังพากลับวิหารแล้วกัน" พี่ชายใจดีตอบกลับรอยยิ้มอันอบอุ่น

 

"ขอบคุณครับ พี่ซางะ" โกลด์เซนต์รุ่นเยาว์เอ่ยขอบคุณอย่างดีใจ ว่าแล้วเด็กชายก็รีบกระโดดกอดพี่ชายผู้ใจดีในทันที แผ่นหลังของโกลด์เซนต์รุ่นพี่ช่างกว้างใหญ่และอบอุ่น ซักวันเขาจะเป็นแบบพี่ชายคนนี้ได้หรือไม่ นั่นเองก็เป็นสิ่งที่เขาคิดหวังอยู่เสมอๆ อย่างไรก็ตามการพยายามตั้งใจฝึกทุกวันก็คงจะช่วยให้เขาได้เข้าใกล้ในสิ่งที่เขามุ่งหวังบ้างไม่มากก็น้อย นั่นคือสิ่งที่เด็กชายเชื่อมั่น

 

.....................................................

......................................

........................

.........

 

เด็กน้อยผลอยหลับไปเมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้ สิ่งที่เขาเห็นเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาก็คือเพดานของห้องนอนอันคุ้นตาในวิหารแมงป่องสววรค์ของเขานั่นเอง นี่เขาคงจะหลับไปนานทีเดียวเพราะอากาศที่เย็นขึ้นมากจากเมื่อตอนกลางวัน เวลานี้คงจะเป็นเวลาดึกพอสมควรแล้ว มิโรอดเป็นกังวลไม่ได้ว่ทำให้โกลด์เซนต์รุ่นพี่ต้องลำบากในการพาเขากลับมาที่วิหาร หากเจอกันพรุ่งนี้ เขาจะต้องรีบไปขอโทษพี่ชายคนดีคนนี้เสียแล้ว ทว่าก่อนที่ความคิดทั้งหมดจะฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ ความรู้สึกหิวก็เข้าแทรกแซงเด็กชาย ตั้งแต่ฝึกเสร็จเขายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยเห็นทีคงต้องขอให้นางกำนัลช่วยหาอะไรให้เขาทานซักหน่อย

 

ระหว่างทางเดินเด็กชายสังเกตเห็นความผิดปกติภายในวิหารของเขา ปกติที่วิหารเองก็ใช่ว่าจะครึกครื้นเต็มไปด้วยผู้คนอยู่แล้ว หากแต่ก็ไม่ได้เงียบเชียบและมืดจนมองทางเดินแทบไม่เห็นเช่นนี้ เกิดเหตุร้ายขึ้นในระหว่างที่เขาหลับไปหรือไร ทำไมทุกอย่างในวิหารจึงได้เงียบเหงาและวังเวงถึงเพียงนี้

 

"เอ....พวกนางกำนัลหายไปไหนกันหมดนะ......แถมไฟจากตะเกียงตามทางเดินก็ไม่ได้จุดเสียด้วยสิ" มิโรพูดขึ้นอย่างสงสัยในสิ่งที่ผิดแปลกไปจากทุกที เด็กชายฝ่าทางเดินผ่านความมืดโดยอาศัยความคุ้นชินกับสถานที่เดินไปเรื่อยๆโดยหวังว่าจะพบกับนางกำนัลซักคนที่ผ่านมา แต่ว่าเขาเองก็ไม่พบใครเลย ท่ามกลางความมืดมิดมีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น เด็กชายตัวน้อยเริ่มใจเสีย แม้จะเป็นนักรบแต่ความเป็นจริง มิโรก็ยังเป็นเพียงแค่เด็กชายวัยไม่ถึงสิบขวบเท่านั้น

 

"มีใครอยู่บ้างไหมฮะ...." มิโรถามเสียงสั่นน้อยๆคล้ายกับจะร้องไห้ การถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวคงจะเป็นเรื่องโหดร้ายเกินไปสำหรับเด็กน้อยอายุเท่าเขา

 

"มีใครอยู่บ้างฮะ....พี่ซางะ.....ฮึกๆ พี่ไอโอรอส.....ผมกลัวฮะ...ฮึกๆ" น้ำตาของเด็กชายไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

 

"พี่ซางะ....พี่ไอโอรอส.....คามิว......ใครก็ได้ตอบผมที...ฮึกๆ" 

 

โกลด์เซนต์ตัวน้อยเดินไปตามทางพร้อมกับร้องไห้ เสียงเรียกน้อยๆที่ถามหาถึงผู้คนที่รู้จักฟังแล้วช่างน่าสงสารยิ่งนัก  ทันใดนั้นเองก็มีสิ่งไม่คาดฝันเกิดขึ้นในวิหารแมงป่องสวรรค์

"ปุ้ง! ปุ้ง!"

 

ฉับพลันแสงสว่างก็ปกคลุมไปทั้งวิหาร สิ่งที่ปรากฎเบื้องหน้าเจ้าของวิหารตัวน้อยคือบรรดาเพื่อนๆของเขาและพี่ชายใจดีทั้งสองคน ห้องโถงที่ตกแต่งอย่างสวยงามพร้อมอาหารมากมายและเค้กก้อนโตที่พี่ชายทั้งสองถืออยู่ตรงหน้าเขา และแล้วทุกคนก็ร้องเพลง

 

"Happy birthday to you.....

                Happy birthday to you.....

                                Happy birthday, Happy birthday.....

                                                               Happy birthday to Milo...."

 

"สุขสันต์วันเกิดนะ มิโร!!" ทุกเสียงเอ่ยพร้อมกัน

 

เจ้าของงานวันเกิดได้แต่ตกตะลึงในสิ่งที่เขาเห็นเบื้องหน้าจนไม่อาจแม้แต่จะกล่าวคำพูดใดๆทั้งที่ เมื่อครู่ทั้งวิหารมีแต่ความเงียบงันและความมืดมิด ทว่าตอนนี้กลับเต็มไปด้วยแสงสว่างสดใส เพื่อนๆร่วมรุ่นและพี่ชายใจดีทั้งสองคน เหตุการณ์มันช่างกลับตาลปัตรเสียจริง

 

 "เอ้า รีบอธินฐานแล้วมาเป่าเทียนสิ มิโร เอาให้ดับในทีเดียวเลยนะ" ไอโอรอสเรียกเด็กน้อย แต่ผู้ถูกเรียกกลับนิ่งเฉยอยู่กับที่สร้างความกังวลใจแก่พี่ชายทั้งสองเป็นอย่างมาก

 

"มิโร....เป็นอะไรไป..." ซางะถามด้วยความเป็นห่วงพร้อมทั้งเดินเข้าไปหาเด็กชายตัวน้อยเพื่อหาคำตอบ แล้วเขาก็ต้องเป็นฝ่ายนิ่งเสียเองเมื่อเห็นอาการของน้องชายคนนี้

 

"ฮึกๆ ดีใจเลยที่ทุกคนยังอยู่ ผมนึกว่าผมจะถูกทิ้งไว้คนเดียวเสียแล้ว ฮึกๆ...." มิโรร้องไห้ออกมาอย่างโล่งอกที่รู้ว่าตนเองไม่ได้อยู่คนเดียว ไม่ได้ถูกทิ้งไว้เพียงลำพัง คำพูดของเด็กน้อยทำให้พี่ชายทั้งสองรู้สงสารจับใจ พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าการเซอร์ไพรส์แบบนี้จะทำให้น้องชายตัวแสบคนนี้เสียขวัญว่าจะถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพัง

 

"มิโร อย่าร้องไห้เลยนะ นายไม่ได้อยู่คนเดียวซักหน่อย พวกเราก็อยู่ตรงนี้กันทุกคน เห็นไหมล่ะ?" เสียงใสของคามิวดังขึ้น พร้อมกับเดินเข้ามาปลอบเพื่อนสนิทจอมซ่าของเขา

 

"นั่นสิ ร้องไห้แบบนี้ไม่สมกับเป็นนายเลยนะ มิโร" ชากะเอ่ยขึ้น

 

"มาสนุกกันดีกว่านะ วันนี้วันเกิดของนายทั้งทีรีบอธินฐานแล้วเป่าเทียนสิ" ราชสีห์น้อยให้กำลังเพื่อนอย่างร่าเริง

 

เมื่อเห็นผู้คนที่เขารักอยู่กันพร้อมหน้า ต่อหน้าเขา เด็กชายก็รู้สึกใจชื้นขึ้นเป็นกอง นี่ไม่ใช่เวลาร้องไห้แต่เป็นเวลาที่ควรจะยิ้มรับอย่างเป็นสุข เมื่อคิดได้ดังนั้น โกลด์เซนต์ตัวน้อยก็ไม่รีรอที่จะทำ

 

"ขอบใจทุกคนมากเลยนะ ขอบคุณพี่ซางะ พี่ไอโอรอสด้วยนะครับ" มิโรยื้มแป้นอย่างน่ารัก รอยยิ้มแบบนี้สิเหมาะกับเด็กชายมากกว่าคราบน้ำตาเป็นไหนๆ เจ้าของงานอธินฐานแล้วก็เป่าเทียนทั้งหมดดับภายในครั้งเดียว

 

งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างสนุกสนาน แม้อากาศจะหนาวเย็น แต่มิโรกลับไม่รู้สึกหนาวเลย นั่นคงเป็นเพราะความสุขต่างๆที่เพื่อนทุกคนและพี่ชายต่างก็มอบให้เขาในวันสำคัญวันนี้ เขาคงจะมีความสุขไปอีกนานกับไมตรีจิตที่ได้รับจากทุกคน แม้จะหนาวกายแต่หัวใจกลับอบอุ่นอย่างที่สุด

 

เวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็วจนกระทั่งดึกสงัด พี่ชายทั้งสองคนจึงจัดแจงพาน้องชายทุกคนกลับวิหารเพื่อเข้านอน แต่ว่ายังเหลืออีกเพียงหนึ่งคนที่ยังอยู่ภายในวิหารแมงป่องสวรรค์

 

"อ้าว คามิว นายไม่ได้กลับไปกับพี่ไอโอรอสแล้วหรอกเหรอ?" เจ้าของวิหารถามอย่างสงสัย

 

"เดี๋ยวฉันกลับเองได้น่ะ......เอ่อ..........คือว่า.......นะ........" คามิวพูดอึกอัก

 

"เป็นอะไรไปหรือเปล่า? คามิว มีอะไรก็พูดออกมาสิ" มิโรสังเกตเห็นอาการแปลกๆของคู่สนทนา

 

"นี่...ฉันให้........" โกลด์เซนต์แห่งราศีกุมภ์กล่าวพร้อมกับยื่นห่อของสีขาวที่ประดับด้วยโบว์เล็กๆสีแดงให้กับเจ้าของวิหาร

 

มิโรรับห่อของมาแล้วก็จัดแจงเปิดของขวัญของตนเองทันที สิ่งที่อยู่ในห่อ คือ ผ้าผันคอไหมพรมสีแดงสด เด็กน้อยนัยต์สีฟ้าครามเบิกตากว้างกับสิ่งที่ได้รับ

 

"นี่นายทำเองเหรอ? คามิว"

 

"อืม ฉันเห็นว่านายขี้หนาวเลยไปขอให้พี่ซางะหาคนสอนถักผ้าพันคอให้น่ะ......สุขสันต์วันเกิดนะ ขอให้มีความสุขมากๆล่ะ มิโร..." คามิวตอบพลางเมินหน้ามองไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่แอบเปลี่ยนเป็นสีแดงนิดๆ

 

"ขอบใจมากเลยนะ จะดูแลเป็นอย่างดีเลยล่ะ!!" มิโร่ยิ้มอย่างดีใจ

 

"งั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะ ราตรีสวัสดิ์..." คามิวบอกลา แต่ยังไม่ทันที่จะก้าวเดินจากไปมือของมิโรก็คว้าข้อมือของเขาไว้เสียก่อน

 

"นี่ก็ดึกแล้ว คืนนี้นอนที่นี่แหล่ะ พี่ซางะกับพี่ไอโอรอสไม่ว่าหรอกน่า" โกลด์เซนต์ราศีพิจิกว่าพร้อมกับคว้าผ้าพันคอมาพันรอคอของเขาและคามิว

 

"ก็คืนนี้อากาศมันหนาว พันแบบนี้อบอุ่นกว่าเยอะ จริงไหมล่ะ?" เหมือนจะรู้เท่าทันความคิดของเพื่อนรัก มิโรจึงชิงพูดตัดบทก่อนที่เพื่อนของตนจะอ้าปากพูด

 

"ก็ได้ คืนนี้ฉันอยู่เป็นเพื่อนนายก็ได้ มิโร..." คามิวตอบอย่างจนใจ

 

"ฮะๆ ดีใจจัง นี่ คามิว ฉันขอถามอะไรหน่อยสิ....." แมงป่องน้อยฉีกยิ้มกว้างอย่างดีใจ

 

"อะไรล่ะ?"

 

"ทำไมต้องเป็นสีแดงด้วยล่ะ?" เด็กน้อยถามคำถามที่แสนจะธรรมดา แต่ทำให้ผู้ถูกถามเงียบอย่างอึกอักไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยปากตอบคำถามด้วยเสียงอันแผ่วเบา

 

"ก็เพราะว่าสีแดงเหมาะกับนายที่สุดน่ะสิ........"

 

คำตอบของเด็กน้อยผมสีเทอร์ควอยซ์ทำให้เจ้าแมงป่องน้อยยิ้มไม่หุบ วันนี้ช่างเป็นวันที่ดีจริงๆ เพราะวันนี้ทำให้เขาได้รับรู้ว่าเขายังเป็นคนสำคัญของใครหลายๆคน โดยเฉพาะเพื่อนสนิทของเขา โกลด์เซนต์แห่งราศีกุมภ์ คนที่นั่งอยู่ข้างๆเขาตอนนี้ เด็กทั้งสองนั่งคุยกันซักพักก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน วันข้างหน้าไม่มีใครล่วงรู้ได้ว่าจะเป็นเช่นไรแต่อย่างน้อยคืนนี้เด็กชายทั้งสองก็คงจะหลับฝันดีเป็นแน่แท้ :)

 

แฮ่ สนองความอยากอีกแล้วค่ะ อยากให้พวกป๋ามิเขาย้อนวันวานกลับไปเป็นเด็กๆดู คงจะเป็นครอบครัวที่อบอุ่นมากเลยล่ะค่ะ :) หวังว่าคงจะถูกใจกันบ้างนะคะ ^^